W związku z tym, prognozowany jest znaczący wzrost zapotrzebowania na żywność, wodę i energię. Według FAO, do roku 2050 będziemy musieli zwiększyć produkcję rolniczą o 70-80 proc. Równocześnie ok. 800 mln osób na świecie jest niedożywionych, w samej UE w ubóstwie żyje ok. 40 mln osób, a kolejne 40 mln jest nim zagrożone. Jednocześnie szacuje się, że na świecie marnuje się ok. 30 proc. żywności.

Sektor rolno-żywnościowy decyduje o naszym wyżywieniu, które ma istotny wpływ na nasze zdrowie. Rolnictwo oddziałuje również na stan środowiska naturalnego, przyczynia się do zachowania wartości krajobrazowych, a także utrzymania bioróżnorodności, pod warunkiem, że są stosowane właściwe zasady upraw, nawożenia, ochrony roślin. Dostarcza więc szeregu dóbr publicznych, ale także jest źródłem surowców dla przemysłu oraz odnawialnych źródeł energii. Ponadto, wieś i rolnictwo jest miejscem kultywacji bogatej kultury, tradycji i zwyczajów.

Model europejskiego rolnictwa, którym się szczycimy, został ukształtowany w wyniku ponad 50-letniego funkcjonowania Wspólnej Polityki Rolnej (WPR), której podstawowe cele zostały zawarte w traktatach rzymskich i zakładały powszechną dostępność artykułów żywnościowych po przystępnych cenach oraz odpowiedni poziom dochodu dla rolników. WPR przyczynia się również do stabilizowania rynków rolnych i zwiększania wydajności rolnictwa przez postęp technologiczny i optymalizację wykorzystania czynników produkcji.

Cele te zostały w znacznym stopniu osiągnięte. Pamiętajmy bowiem, że w okresie wojny i tuż po wojnie Europa doświadczyła głodu, a WPR zapewniła powszechny dostęp do żywności odpowiedniej jakości.

Jednakże w ostatnim okresie mamy trudną sytuację w sektorze w związku z brakiem równowagi na rynkach rolnych w wyniku nadwyżki podaży nad popytem, co sprawia, że spadają ceny produktów rolnych i dochody rolników.

Należy jednoznacznie stwierdzić, że rolnictwo wymaga kompleksowego podejścia, gdyż w procesie wytwarzania mamy tutaj do czynienia z żywymi organizmami roślin i zwierząt oraz z zależnością od warunków pogodowych i klimatycznych.

Na wielu rynkach rolnych w Unii Europejskiej utrzymuje się od dłuższego czasu wyjątkowo trudna sytuacja, pomimo że zostały podjęte różne działania, choćby te związane z przeciwdziałaniem skutkom embarga rosyjskiego, czy też przeznaczeniem w roku 2015 kwoty 500 mln euro w ramach pakietu pomocowego dla rolników, którzy znaleźli się w trudnej sytuacji. Działania podjęte w ramach instrumentów WPR nie dały więc oczekiwanych rezultatów.

Ceny mleka spadają już poniżej kosztów produkcji, podobnie było na rynku wieprzowiny. Prowadzi to do braku środków finansowych na kontynuację produkcji i w rezultacie do upadku gospodarstw. Wielu rolników zagrożonych bankructwem nie widzi możliwości swojej przyszłości w sektorze rolnym. Będzie to prowadziło do dalszego wzrostu wielkości gospodarstw, skali produkcji oraz jej intensywności, co oznacza odchodzenie od modelu europejskiego rolnictwa: zrównoważonego i przyjaznego dla środowiska.

Przyczyn w dużej mierze należy upatrywać w sytuacji na rynku światowym. W ostatnich latach spadają światowe ceny produktów rolnych (w 2015 r. o 19 proc.). Swoją produkcję wyraźnie zwiększyły m.in. Brazylia, Argentyna. To wszystko ma miejsce przy zmniejszającym się zapotrzebowaniu na żywność ze strony Chin, Indii. Swój wpływ na Europę miało też rosyjskie embargo, które obowiązuje już dwa lata. Ponadto, rok temu zlikwidowane zostały w UE kwoty mleczne, co zachęciło wielu rolników do zwiększenia produkcji  w nadziei na rosnący popyt.

Konieczne są dodatkowe instrumenty chroniące nasze rolnictwo  w ramach porozumień liberalizujących wymianę handlową – np. UE-USA (TTIP) czy UE-Mercosur (m.in. Argentyna i Brazylia) oraz przed różnymi klęskami żywiołowymi, których częstotliwość wzrasta w wyniku zmian klimatycznych. Należy szerzej udostępnić rolnikom w praktycznej formie elastyczne i innowacyjne instrumenty finansowe, takie jak: nisko oprocentowane kredyty, ubezpieczenia czy gwarancje. Wskazane jest kontynuowanie aktywnej polityki promocji  i poszukiwania nowych rynków zbytu w krajach trzecich. Wreszcie, potrzebne są działania legislacyjne na rzecz walki z nieuczciwymi praktykami wobec rolników w ramach łańcucha dostaw żywności – przez co ponoszą największe koszty związane ze spadkiem cen, aby zapewnić im godziwe dochody.